Derde generatie TKI lijkt effectief bij zeldzame EGFR-mutaties

Recent fase 2-onderzoek met de derdegeneratie EGFR-tyrosinekinaseremmer (TKI) lazertinib laat een veelbelovende effectiviteit en veiligheid zien bij patiënten met zeldzame of minder vaak voorkomende EGFR-mutaties, zoals G719X, S768I en L861Q. Zeldzame EGFR-mutaties beslaan ongeveer 10 tot 20% van alle EGFR-mutaties bij NSCLC en reageren doorgaans minder goed op EGFR-TKI's. Derdegeneratie-TKI's zoals lazertinib hebben bij vaak voorkomende EGFR-mutaties goede effectiviteit laten zien.

In dit onderzoek bestudeerden de onderzoekers de effectiviteit en veiligheid van lazertinib bij 36 patiënten met NSCLC en zeldzame EGFR-mutaties, met uitzondering van exon 20-inserties. Alle patiënten kregen 240 mg lazertinib per dag tot ziekteprogressie of onacceptabele toxiciteit, met het objectieve responspercentage (ORR) als primair eindpunt. De ORR bedroeg 50,0% (95%BI 34,5-65,5%), doordat 18 van de 36 patiënten een partiële respons bereikten, en het percentage met ziektecontrole was 88,9%.

De mediane progressievrije overleving was 10,8 maanden en de mediane responsduur 15,1 maanden. Patiënten met de grote zeldzame mutaties G719X, S768I en L861Q hadden een iets hogere ORR van 54,8%. Mutaties in G719X vertoonden de grootste respons (ORR 61%, mediane PFS 20,3 maanden), gevolgd door S768I (ORR 60%) en L861Q (ORR 58%).

Bijwerkingen traden op bij alle patiënten en bij een derde (33,3%) waren deze van graad 3 of hoger; de meest voorkomende waren huiduitslag (47,2%), jeuk (36,1%) en spierkrampen (33,3%). De onderzoekers concluderen dat lazertinib een effectieve behandeloptie kan zijn voor deze heterogene patiëntengroep, met name bij de subtypes G719X, S768I en L861Q.