Real world: risico stoppen JAK-remmers en bDMARDs verschillend

Onderzoekers van de internationale JAK-pot-studie ontdekten dat JAK-remmers in het algemeen niet geassocieerd waren met een hoger risico op stoppen van de behandeling door adverse events dan TNF-remmers. Hun subgroepanalyses suggereerden echter dat dat risico wél hoger was voor specifieke typen JAK-remmers en patiëntenpopulaties. Uit een klinische studie onder patiënten met reumatoïde artritis (RA) bleek dat zij meer adverse events ervaren bij gebruik van de JAK-remmer tofacitinib dan bij de TNF-remmers adalimumab of etanercept.

De onderzoekers wilden uitzoeken of RA-patiënten ook in een real-worldsetting vaker met hun JAK-remmerbehandeling stopten door adverse events. Zij bestudeerden gegevens over RA-patiënten die nieuw waren op JAK-remmers, TNF-remmers of een biological met een ander werkingsmechanisme uit 17 registraties. In totaal konden zij 46.913 behandelingen analyseren: 12.523 met JAK-remmers (43% baricitinib, 40% tofacitinib, 15% upadacitinib, 2% filgotinib), 23.391 met TNF-remmers en 10.999 met andere biologicals.

Zij vonden een hoger risico op stoppen voor andere biologicals versus JAK-remmers (HR 1,11; 95%-BI 1,01-1,23), maar geen verschil tussen TNF-remmers en JAK-remmers als totale groep. Het risico was lager voor TNF-remmers vergeleken met alleen tofacitinib (HR 0,81) en juist hoger dan voor alleen baricitinib (HR 1,15). Ook was het risico lager voor TNF-remmers dan voor JAK-remmers bij oudere patiënten met ten minste één cardiovasculaire risicofactor (HR 0,79).

De onderzoekers concluderen dat JAK-remmers in het algemeen geen hoger risico geven, maar dat dit voor specifieke typen of patiënten wel het geval was, en merken op dat de bevindingen door het observationele design voorzichtig moeten worden geïnterpreteerd.