Behandeling immuungerelateerde bijwerkingen bij melanoom

Zowel een hoge piekdosis corticosteroïden als tweedelijns immuunsuppressiva, ingezet bij immuungerelateerde bijwerkingen, zijn bij patiënten met melanoom die worden behandeld met immuuncheckpointremmers geassocieerd met een slechtere overleving. Recente onderzoeken suggereren een verband tussen immuunsuppressie bij immuungerelateerde bijwerkingen (irAE's) en een verminderde overleving bij patiënten die immuuncheckpointremmers krijgen, maar of dit samenhing met corticosteroïden of met tweedelijns immuunsuppressiva was onbekend. In het grootste cohort tot nu toe bestudeerden internationale onderzoekers, waaronder teams van het Nederlands Kanker Instituut en het Radboudumc, het verband tussen type en dosis immuunsuppressiva en de overleving.

Er werden wereldwijd 606 patiënten met gevorderd melanoom geïncludeerd die immuunsuppressiva kregen voor irAE's. Van hen hadden 404 anti-PD-1- en anti-CTLA-4-gerelateerde irAE's en 202 anti-PD-1-gerelateerde irAE's; 425 patiënten (70%) kregen alleen corticosteroïden en 181 patiënten (30%) tweedelijns immuunsuppressiva. De mediane progressievrije overleving en totale overleving vanaf het begin van de immuunsuppressie waren respectievelijk 4,5 en 31 maanden voor patiënten met tweedelijns immuunsuppressiva, en 11 en 55 maanden voor patiënten zonder.

Een hoge piekdosis corticosteroïden ging gepaard met een slechtere progressievrije en totale overleving, terwijl dit bij de cumulatieve dosis niet het geval was. Tweedelijns immuunsuppressie ging gepaard met een slechtere progressievrije overleving dan behandeling met alleen corticosteroïden. Hoewel immuunsuppressie onmisbaar is bij ernstige irAE's, waarschuwen de auteurs voor de mogelijke schadelijke effecten op de overleving en adviseren zij deze af te wegen tegen de nadelen van onderbehandeling.