Associatie PD-L1 en overleving na osimertinib voor EGFR-NSCLC

Recent onderzoek laat zien dat een PD-L1-expressie van 50% of meer geassocieerd was met een kortere algehele overleving bij patiënten met EGFR-gemuteerde gevorderde NSCLC die als eerstelijnsbehandeling osimertinib kregen. De eerstelijnsbehandeling van gevorderde NSCLC met EGFR-mutatie is momenteel gebaseerd op de derdegeneratie-tyrosinekinaseremmer (TKI) osimertinib. Een hoge PD-L1-expressie leek in andere studies een negatief prognostische factor, maar dit is vooral onderzocht in Aziatische populaties die behandeld werden met eerste- en tweedegeneratie-TKI's.

Daarom onderzochten de onderzoekers de relatie tussen PD-L1-expressie en overleving bij mensen van niet-Aziatische afkomst die behandeld waren met osimertinib. Zij verrichtten een retrospectieve analyse met data van 96 patiënten die osimertinib als eerstelijnsbehandeling kregen. De mediane leeftijd was 71 jaar, 72,9% was vrouw en 84,3% had een performancescore van 0-1.

De mediane follow-up bedroeg 22,6 maanden. In totaal hadden 20 van de 96 patiënten een hoge PD-L1-expressie (50% of meer). Er waren geen verschillen in baselinekenmerken tussen patiënten met een hoge en een lage PD-L1-expressie.

Patiënten met een PD-L1-expressie van 50% of meer hadden wel een significant kortere progressievrije en algehele overleving dan patiënten met een lagere expressie: 9,3 versus 17,5 maanden (p=0,044) en 14,3 versus 26,0 maanden (p=0,025). In een multivariate analyse waren een performancescore van 2 of hoger, een PD-L1-expressie van 50% of meer en een ongebruikelijke EGFR-mutatie alle geassocieerd met een kortere overleving. De onderzoekers concluderen dat osimertinib als eerstelijnsbehandeling minder geschikt is bij een hoge PD-L1-expressie en dat verder onderzoek naar de onderliggende mechanismen nodig is.