Bispecifiek antilichaam bewijst zich als 1elijns behandeloptie bij PD-L1+-NSCLC

The Lancet publiceerde de resultaten van de fase 3-studie HARMONi-2, waarin het bispecifieke antilichaam ivonescimab werd vergeleken met pembrolizumab bij PD-L1-positieve NSCLC. Ivonescimab is gericht tegen PD-1 en VEGF. Het onderzoek was een gerandomiseerd, dubbelblind fase 3-onderzoek dat in 55 ziekenhuizen in China werd uitgevoerd bij 389 patienten met lokaal uitgebreide of gemetastaseerde PD-L1-positieve NSCLC, zonder EGFR-mutaties of ALK-translocaties en met een performancestatus van 0 of 1.

In totaal werden 198 patienten gerandomiseerd naar ivonescimab en 200 naar pembrolizumab. Bij de vooraf bepaalde interim-analyse was de mediane progressievrije overleving significant langer met ivonescimab dan met pembrolizumab, namelijk 11,1 versus 5,8 maanden (HR 0,51). Dit voordeel werd ook gezien in alle subgroepanalyses, waaronder bij patienten met een PD-L1 tumor proportie score van 1 tot 49% en van 50% of meer.

Graad 3 of ernstiger behandelingsgerelateerde bijwerkingen kwamen bij meer patienten voor met ivonescimab dan met pembrolizumab, namelijk bij 39% versus 16%. Immuungerelateerde bijwerkingen van graad 3 of hoger kwamen ongeveer even vaak voor, bij 7% van de ivonescimab-patienten en 8% van de pembrolizumab-patienten. De onderzoekers noemden het bijwerkingenprofiel van ivonescimab hanteerbaar.

Op basis van deze fase 3-resultaten verbetert ivonescimab de progressievrije overleving meer dan pembrolizumab bij behandelnaieve patienten met PD-L1-positieve NSCLC, wat het middel volgens de onderzoekers tot een nieuwe behandeloptie in de eerstelijnssetting maakt.