Wanneer conventionele therapie bij reumatoïde artritis tekortschiet

Niet elke patiënt met reumatoïde artritis (RA) heeft voldoende baat bij conventionele therapieën; soms blijft de ziekteactiviteit hoog of ontstaan er bijwerkingen die verdere behandeling bemoeilijken. Als DMARD's en TNF-α-remmers onvoldoende effectief zijn of slecht verdragen worden, kan een overstap nodig zijn. Aan de hand van de casus van Richard, een fictieve 54-jarige patiënt die tien jaar met RA leeft en eerder zonder succes met methotrexaat en TNF-α-remmers werd behandeld (DAS28 4,6), wordt beschreven wanneer de JAK-remmer tofacitinib als vervolgbehandeling kan worden overwogen.

Uit de ORAL Solo-studie, opgezet voor patiënten met actieve RA en een ontoereikende respons op conventionele of biologische DMARD's, blijkt dat tofacitinib een snelle en significante pijnreductie biedt. Patiënten beoordeelden de pijn via VAS en IVRS-dagboeken, waarbij de VAS-score na drie maanden significant verbeterde ten opzichte van placebo (p < 0,0001) en uit de IVRS-dagboeken binnen drie dagen een meetbare verbetering en na twee weken een statistisch significante pijnreductie bleek. Ook werd na drie maanden een significante en klinisch relevante vermindering van vermoeidheid op de FACIT-F-schaal waargenomen, met een aanhoudend effect tot ten minste zes maanden.

In de studie kwamen hoofdpijn, infecties van de bovenste luchtwegen en diarree het vaakst voor. Open-label onderzoek over een periode van 10,5 jaar toonde een bijwerkingenprofiel vergelijkbaar met gepoolde klinische studies. Volgens de tekst kan tofacitinib daarmee een optie zijn voor patiënten die onvoldoende baat hebben bij conventionele DMARD's.