ERS 2020 Video: Minder astma-aanvallen bij continueren van mepolizumab

Patiënten die stopten met mepolizumab (anti-IL-5) hebben een significant toegenomen risico op een astma-aanval, toegenomen gebruik van rescue-medicatie en een verslechtering van de peak expiratory flow (PEF) in de ochtend, vergeleken met patiënten die doorgingen met mepolizumab. Dit blijkt uit een recente analyse van de COMET-studie, besproken door dr. Jasmijn van Campen, longarts in HaaglandenMC.

Mepolizumab resulteert bij patiënten met ernstig eosinofiel astma in een afname van het aantal astma-aanvallen en verbetering van andere uitkomsten; een eerdere analyse liet al zien dat bij patiënten die na langdurige behandeling van minstens drie jaar stopten met mepolizumab, de exacerbatiefrequentie toenam en de astmacontrole afnam vergeleken met doorgaan met het middel. Alle deelnemende patiënten hadden op baseline minstens drie jaar mepolizumab gekregen; 59% was vrouw, de gemiddelde leeftijd was 56 jaar en de gemiddelde ziekteduur 24 jaar. Op baseline was het gemiddelde eosinofielengetal 50 cellen per μl.

Bij patiënten die stopten met mepolizumab steeg dit tot 270 cellen per μl in week 12, vergeleken met patiënten die doorgingen met het medicijn, wat gepaard ging met een toegenomen risico op achteruitgang van het astma. Na het stoppen nam het risico op een astma-aanval toe; toegenomen salbutamolgebruik en een afgenomen ochtend-PEF waren factoren die gepaard gingen met een astma-aanval na stoppen. De bevindingen in deze post-hocanalyse zijn nog verkennend en ondersteunen het doorgaan met mepolizumab bij patiënten met ernstig eosinofiel astma.