ACR 2020: Grote toename BMD met initiële behandeling romosozumab

Behandeling met romosozumab gevolgd door antiresorptieve therapie geeft een grotere toename in botmineraaldichtheid (BMD) dan wanneer eerst gestart wordt met antiresorptieve therapie, zo blijkt uit een beschrijvende vergelijking van vier studies die dr. Felicia Cosman presenteerde tijdens de ACR Convergence 2020, toegelicht door prof. dr. Jaap van Laar.

Romosozumab is een anabool middel dat botformatie verhoogt en botresorptie vermindert, en geeft bij onbehandelde postmenopauzale vrouwen met osteoporose significant betere botmineraaldichtheid. In het vergelijkende onderzoek werden vier studies meegenomen: in de ARCH- en FRAME-studie werd romosozumab als initiële therapie gegeven, gevolgd door alendroninezuur respectievelijk denosumab; in de STRUCTURE-studie werd eerst alendroninezuur gegeven, gevolgd door romosozumab, en in de fase 2-extensiestudie werd denosumab gevolgd door romosozumab. De veranderingen in botturnovermarkers kwamen overeen met het duale effect van romosozumab.

De grootste toename in heup- en wervelkolom-BMD werd gezien bij eerst romosozumab gevolgd door denosumab (heup-BMD +8,5%, wervelkolom-BMD +16,6%), gevolgd door romosozumab gevolgd door alendroninezuur (heup-BMD +7,1%, wervelkolom-BMD +15,2%). Bij denosumab gevolgd door romosozumab waren de toenames kleiner (heup-BMD +3,8%, wervelkolom-BMD +11,5%). Deze eerste evaluatie van de behandelsequentie met romosozumab bij postmenopauzale vrouwen met osteoporose ondersteunt volgens de onderzoeker het idee dat vrouwen met een hoog fractuurrisico eerst behandeld moeten worden met een anabool middel.