ACR 2020: Nederlands cohort naar subklinische synovitis bij artralgie

Het gebruik van subklinische synovitis om reumatoïde artritis vast te stellen, resulteert in een hoog percentage vals-positieve diagnoses. Dit blijkt uit een longitudinale studie van Erasmus MC, LUMC, Reade en Amsterdam UMC, die nieuwe inzichten biedt over het al dan niet vroegtijdig starten van DMARD's. Voor de diagnose reumatoïde artritis moet klinische artritis aanwezig zijn, maar bij afwezigheid van klinisch manifeste synovitis wordt steeds vaker subklinische synovitis op beeldvorming gebruikt als uitgangspunt voor het starten van een DMARD.

Onderzoekers bepaalden in drie longitudinale cohorten hoe vaak bij artralgie-patiënten met subklinische synovitis geen progressie naar klinisch verdachte inflammatoire artritis optrad, en dus sprake was van een vals-positieve diagnose. Subklinische synovitis werd in twee cohorten gevisualiseerd met echografie en in een derde cohort met MRI. Patiënten werden een jaar gevolgd, met voor twee cohorten ook gegevens over drie jaar follow-up, gestratificeerd naar ACPA-status.

Op baseline was subklinische synovitis aanwezig bij 36%, 41% en 31% van de patiënten in de drie cohorten. Van de ACPA-positieve artralgie-patiënten met subklinische synovitis ontwikkelde respectievelijk 54%, 44% en 68% geen inflammatoire artritis; bij ACPA-negatieve patiënten waren deze percentages nog hoger, namelijk 66%, 85% en 89%. Vergelijkbare resultaten werden gevonden na drie jaar follow-up.

De onderzoekers concluderen dat het starten van een DMARD zonder klinische artritis kan leiden tot aanzienlijke overbehandeling.