A review of prevalent methods for automatic skin lesion diagnosis

In een artikel in The Open Dermatology Journal beschrijven Okuboyejo en Olugbara een vergelijkende analyse van bestaande methoden voor automatische diagnostiek van melanocytaire huidlaesies, op basis van zowel dermoscopische als klinische beelden. De auteurs bespreken de succesvolle aspecten en tekortkomingen van deze methoden en informeren de onderzoeksgemeenschap over veelgebruikte diagnostische procedures voor huidlaesies. Het werk is met name bedoeld voor besluitvormers die een afweging moeten maken tussen de nauwkeurigheid en de complexiteit van diagnostische procedures.

De auteurs bevelen onder meer aan om feature selection optimization toe te passen om complexiteit en langdurige berekeningen te verminderen, en geven de voorkeur aan een beter classificatiemodel boven het identificeren van een groot aantal kenmerken om laesiecategorieën te onderscheiden. Volgens de literatuur zijn melanoom, basaalcelcarcinoom en plaveiselcelcarcinoom de drie meest voorkomende vormen van huidkanker. Melanoom komt weliswaar het minst vaak voor van deze drie, maar is verantwoordelijk voor 75 tot 79% van de sterfgevallen door huidkanker, en is de vijfde meest voorkomende kankersoort bij mannen, de zevende bij vrouwen en de tweede meest voorkomende vorm van kanker bij jongvolwassenen van 15 tot 29 jaar.

Dit onderstreept volgens de auteurs de noodzaak van geautomatiseerde systemen voor de medische diagnostiek van huidkanker binnen een strikt tijdsbestek, om onnodige biopten te verminderen, de diagnosesnelheid te verhogen en de reproduceerbaarheid van diagnostische resultaten te verbeteren.