Artritis psoriatica beperkt werkkansen en maatschappelijke participatie

Patienten met artritis psoriatica (PsA) die slechter fysiek functioneren hebben een lagere kans op betaald werk en meer beperkingen in andere activiteiten. Dat schrijven onderzoekers van de Sint Maartenskliniek en het Radboud UMC in BMC Rheumatology. PsA kan leiden tot beperkingen in werk en maatschappelijke participatie, maar over de omvang hiervan in de dagelijkse praktijk is weinig bekend.

Een goede schatting van de maatschappelijke impact is cruciaal bij de behandelkeuze. De onderzoekers gingen met een observationele studie de mate van beperking in arbeid en (sociale) activiteiten na. Zij gebruikten elektronische patientendossiers van patienten die in de Sint Maartenskliniek worden behandeld en namen vragenlijsten af over arbeidsproductiviteit en activiteitsbeperking.

Om het cohort te vergelijken met de Nederlandse bevolking gebruikten zij op leeftijd en geslacht gematchte gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Patienten werden vanaf maart 2019 behandeld volgens een op PASDAS treat-to-target (T2T) gebaseerd protocol; daarvoor volgens een op DAS28-CRP gebaseerd protocol. Met de Psoriatische Artritis Disease Activity Score (PASDAS) was eerder significante resterende ziekteactiviteit onthuld bij patienten die met de DAS28 waren geclassificeerd als zeer lage of lage ziekteactiviteit.

In totaal includeerden de onderzoekers 246 patienten. Vergeleken met de algemene bevolking was het percentage met betaald werk lager in het PsA-cohort (52,9% versus 62,6%, p<0,001). Hogere ziekteactiviteit, slechter fysiek functioneren en slechtere mentale gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven droegen onafhankelijk bij aan beperkingen in zowel werk als andere activiteiten (p<0,05).

Verder onderzoek moet uitwijzen of de T2T-benadering daadwerkelijk een positief effect op deze beperkingen heeft.