Veel variatie in intralesionale behandeling van keloïden

De intralesionale toediening van corticosteroïden bij de behandeling van keloïden varieert aanzienlijk, blijkt uit een enquête onder Nederlandse dermatologen en plastisch chirurgen. Keloïden zijn fibroproliferatieve aandoeningen die het gevolg zijn van een chronische ontsteking in de dermis en vaak pijn, jeuk, een strak gevoel, cosmetische problemen en soms bewegingsbeperkingen veroorzaken. De eerstelijnsbehandeling is een intralesionale toediening van corticosteroïden, maar de klinische resultaten hiervan zijn zeer variabel en vaak suboptimaal, mogelijk mede door de manier van toedienen.

De onderzoekers stuurden een enquête naar alle leden van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie en de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie. Van de 136 respondenten gaven er 130 (95,6%) aan triamcinolonacetonide te gebruiken. De meerderheid (54,7%) gaf geen plaatselijke verdoving voor pijnbestrijding.

De gerapporteerde dosis corticosteroïden in één specifiek keloïd bleek met een factor 40 te verschillen. De behandelintervallen varieerden van 1 week tot meer dan 8 weken. Het centrum van de keloïd werd het vaakst geïnjecteerd (46,9%), gevolgd door subepidermaal (18,0%).

Zelfs in een beperkte geografische regio bleek er een grote variatie in de behandeling te zijn. Toekomstige studies en een betere implementatie van bestaand wetenschappelijk bewijs moeten deze variatie verminderen en de behandelingsresultaten optimaliseren, betogen de auteurs.