Lichaamsgrootte tussen jeugd en volwassenheid beïnvloedt artroserisico

Het risico op artrose is het laagst voor mensen die als kind een gemiddelde lichaamsgrootte hadden en als volwassene een normale BMI, terwijl het risico aanzienlijk is verhoogd bij mensen die als kind dunner waren maar als volwassene obesitas ontwikkelden. Dat blijkt uit een studie van onderzoekers uit Guangzhou (China) en Bristol (Verenigd Koninkrijk), die verschillende ontwikkelingstrajecten voor lichaamsgrootte tussen jeugd en volwassenheid onderzochten en mogelijke associaties met genetische aanleg voor artrose. Zij gebruikten gegevens van 466.292 volwassen deelnemers uit de UK Biobank; informatie over de lichaamsgrootte op kinderleeftijd werd via een vragenlijst verzameld en de BMI op volwassen leeftijd werd ingedeeld in normaal, overgewicht en obesitas.

Er werden negen ontwikkelingstrajecten onderscheiden. Vergeleken met de groep 'van gemiddeld naar normaal' hadden alle andere groepen een hoger risico op artrose, met na correctie voor demografische, sociaaleconomische en leefstijlfactoren hazard ratio's tussen 1,05 en 2,41. Het artroserisico was het hoogst voor mensen die als kind dunner dan gemiddeld waren en als volwassene obesitas ontwikkelden (HR 2,41).

De onderzoekers ontwikkelden ook een polygene risicoscore (PRS): een hoge PRS hing samen met een hoger artroserisico (HR 1,14), maar er was geen interactie tussen de trajecten en de PRS. Zij concluderen dat de ontwikkeling van de lichaamsgrootte tussen kinder- en volwassenleeftijd het artroserisico beinvloedt, onafhankelijk van genetische aanleg.