Longkankerdiagnostiek in Nederland: een overzicht

Een prospectief onderzoek geeft een overzicht van de actuele longkankerdiagnostiek in Nederland en van de diagnostische testen die conform richtlijnen worden ingezet om tot vroegdiagnose te komen. Vroegherkenning en -diagnostiek van longkanker is essentieel voor optimale patiëntenzorg en prognose, en omdat het aantal onderzoeken dat nodig is voor een definitieve diagnose grote impact kan hebben op de levensverwachting, is het wenselijk zo min mogelijk invasieve diagnostiek te doen. Zes Nederlandse ziekenhuizen bestudeerden in welke mate de nationale richtlijnen voor vroegdiagnostiek werden nageleefd en welk aantal en type onderzoeken worden ingezet om tot een diagnose te komen.

De studie vervolgde 1096 patiënten met een vermoeden van longkanker, verdeeld in diagnosegroepen: vroegstadium- en gevorderd NSCLC, SCLC, grootcellig neuro-endocrien longcarcinoom, patiënten zonder longkanker en patiënten met een onduidelijke diagnose. De meerderheid van de patiënten (66%) kreeg binnen vijf weken een definitieve diagnose. Het duurde significant langer om tot de diagnose van vroegstadium-longkanker en tot de diagnose geen longkanker te komen, en voor vroegstadium-longkanker waren meer invasieve onderzoeken nodig dan voor gevorderde longkanker.

Bij 13% van de patiënten met gevorderd NSCLC waren tot drie extra invasieve onderzoeken nodig om voldoende materiaal te verzamelen voor mutatieonderzoek en sequencing. Van de patiënten zonder duidelijke diagnose had 50% minimaal één invasief onderzoek ondergaan en weigerde 11% invasieve onderzoeken. De onderzoekers menen dat deze inzichten zullen bijdragen aan verbeterde en snellere longkankerdiagnostiek in de toekomst, mogelijk met behulp van minder invasieve technieken zoals vloeibare biopten en kunstmatige intelligentie.