‘Dyspnoe challenge’ meet eenvoudig inspanningsdyspnoe bij COPD

Een dyspnoe challenge, bestaande uit een loopbandtest tegen verschillende weerstanden, blijkt een goed reproduceerbare en valide manier om inspanningsdyspnoe bij COPD te objectiveren. Dat blijkt uit Australisch onderzoek. Het meten van inspanningsdyspnoe is een belangrijk aspect van de ziektestatus bij COPD, en er wordt gezocht naar betrouwbare, eenvoudig uitvoerbare meetmethoden.

Onderzoekers uit Brisbane bestudeerden de reproduceerbaarheid van de dyspnoe challenge, een methode om de eind-inspanningsdyspnoe te bepalen. De challenge bestaat uit een twee minuten durende loopbandwandeling op 80 procent van de snelheid bij een zesminutenwandeltest, tegen een vlakke of steile helling. Hierbij maten zij de dyspnoe-score, hartfrequentie en zuurstofsaturatie.

Om de reproduceerbaarheid te onderzoeken lieten de onderzoekers 26 COPD-patiënten twee keer een zesminutenwandeltest doen en vier keer een dyspnoe challenge op drie momenten. Van de 26 deelnemers waren 13 vrouw, met een gemiddelde leeftijd van 69 jaar en een gemiddelde FEV1 van 63,44 procent. De gemiddelde afstand bij de zesminutenwandeltest was 488 meter.

De eind-inspanningsdyspnoe en de hartfrequentie waren hoger bij de steile helling dan bij de vlakke helling en dan bij de zesminutenwandeltest; deze verschillen waren statistisch significant. Er waren geen verschillen in zuurstofsaturatie. De intraklasse correlatiecoëfficiënt noemden de onderzoekers uitstekend, met 0,88 voor de steile en 0,93 voor de vlakke helling.

De onderzoekers concluderen dat de dyspnoe challenge een reproduceerbare en tegen de zesminutenwandeltest gevalideerde methode is en verwachten dat de test kan bijdragen aan de klinische evaluatie van inspanningsdyspnoe bij COPD, ook buiten gespecialiseerde settings.