Geen hogere mortaliteit bij beademde COVID-19 patiënten met hypercapnie

Beademde patiënten met COVID-19 en hypercapnie hebben slechtere uitkomsten, zoals een ernstiger ARDS-beeld en frequentere veneuze trombo-embolieën, dan patiënten met normocapnie, maar de mortaliteit is niet verhoogd. Dit laat recent Nederlands onderzoek zien. Bij beademingsbehoeftige patiënten met een ARDS-beeld kan het kiezen voor een laag tidal volume en lage beademingsdrukken de longen beschermen tegen volutrauma en barotrauma, maar dit werkt hypercapnie in de hand.

Diverse studies toonden dat hypercapnie onafhankelijk is geassocieerd met een toegenomen mortaliteit bij beademde patiënten. De onderzoekers bestudeerden de incidentie van hypercapnie bij beademde COVID-19-patiënten en de associaties met klinische uitkomsten met data uit het Nederlandse, multicentrische observationele PRoVENT-COVID-onderzoek, uitgevoerd op 22 IC-afdelingen. Patiënten werden tijdens de eerste drie dagen van de IC-opname geclassificeerd als hypercapnisch of normocapnisch, met een afkapwaarde van 45 mmHg voor arteriële CO2.

Van de 824 patiënten bleek 58,9% hypercapnisch. Deze patiënten hadden een hoger BMI, hadden vaker COPD, ontwikkelden ernstiger ARDS en hadden frequenter veneuze trombo-embolieën. Zij werden beademd met lagere tidal volumes, hogere ademhalingsfrequenties, hogere drukken en meer mechanische ventilatiekracht, met vergelijkbare ademminuutvolumes maar hogere ventilatoire ratio's.

De beademings- en opnameduur waren significant langer bij hypercapnie, maar er was niet meer sterfte dan bij normocapnie. De onderzoekers concluderen dat de belangrijkste verschillen de ernst van ARDS, veneuze trombo-embolieën en een hogere ventilatieratio zijn, en dat hypercapnische patiënten qua morbiditeit slechter af lijken, maar de mortaliteit niet anders is.