Relatie tussen ijzergehalte in longen en de ernst van astma

Onderzoek gepubliceerd in de European Respiratory Journal onderzocht de relatie tussen ijzergehalte in de longen en astma met behulp van weefselonderzoek en diermodellen. Bij patiënten met ernstig astma (n=11), mild/matig astma (n=12) en gezonde controles (n=13) werden ijzerwaarden en ijzergerelateerde genexpressie bepaald in cellen verkregen via bronchoalveolaire lavage (BAL). Bij astmapatiënten waren de ijzergehaltes in het BAL-supernatant verlaagd ten opzichte van gezonde controles, het meest bij ernstig astma, terwijl het aantal ijzer-positieve cellen juist verhoogd was; dit aantal correleerde negatief met FEV1/FVC als percentage van voorspeld.

De combinatie van een afgenomen extracellulair ijzergehalte in het luchtweglumen met toegenomen ijzerwaarden in BAL-cellen hing samen met een afname in longfunctie, wat een relatie suggereert tussen cellulaire ijzerstapeling en afgenomen longfunctie. De genen DMT1 en TFR1, verantwoordelijk voor ijzerstapeling in het luchtwegweefsel, waren verhoogd tot expressie gekomen bij astmapatiënten en correleerden met afgenomen longfunctie en toegenomen type 2-inflammatoire responsen. In muismodellen induceerden toegenomen ijzergehaltes verhoogde pro-inflammatoire cytokines en matrixrespons in gladde spiercellen van de luchtwegen, met als gevolg bronchiale hyperreactiviteit, fibrose en type 2-inflammatoire responsen.

De onderzoekers concluderen dat veranderde pulmonale ijzergehalten een rol spelen in de regulatie van astma en mogelijk een nieuw therapeutisch target vormen voor ernstig astma.