Telerevalidatie mogelijk zinvol bij post-COVID-19-patiënten

Telerevalidatie blijkt superieur aan geen revalidatie bij patiënten na COVID-19. Er waren significante effecten meetbaar op de wandelafstand, de spierkracht in de onderste extremiteiten en de fysieke gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven. Veel patiënten kampen na een doorgemaakt COVID-19 langdurig met kortademigheid, verminderd inspanningsvermogen en afgenomen kwaliteit van leven.

Naar de effectiviteit van een revalidatieprogramma is nog onvoldoende onderzoek verricht, terwijl er logistieke bezwaren zijn tegen live revalidatie vanwege overbelasting van de zorg en het risico op virale transmissie. De onderzoekers ontwikkelden daarom een revalidatieprogramma zonder fysieke contactmomenten en onderzochten of dit superieur was aan geen revalidatie. Het niet-gesuperviseerde programma liet patiënten gedurende zes weken zelfstandig oefeningen doen, waaronder ademhalingsoefeningen met thoracale expansie, aerobe oefeningen en training van de onderste extremiteiten, gevolgd via een smartphone; via telemetrie ontvingen de onderzoekers de hartslag en bevestiging van uitvoering.

De toename in zesminutenwandelafstand na zes weken bedroeg 65,45 meter zonder revalidatie en 68,62 meter met telerevalidatie, een statistisch significant verschil. De kracht in de onderste extremiteiten was ook groter met telerevalidatie. Er waren geen verschillen in longfunctie meetbaar.

De groep met telerevalidatie gaf een hogere score aan op de fysieke gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven (SF-12). De onderzoekers schrijven dat de verschillen klein zijn, maar wijzen erop dat telerevalidatie laagdrempelig, goedkoop en weinig belastend is. Zij concluderen dat telerevalidatie ten minste als optie kan worden overwogen bij post-COVID-19-patiënten, zeker wanneer live contactmomenten geen optie zijn.