Verstoring van microbioom en longinflammatie door antibiotica

Een muismodel onderzocht de relatie tussen verstoring van het microbioom door antibiotica en longinflammatie, als model voor de rol van het microbioom bij longziekten zoals COPD. Jacobs en collega's behandelden muizen van het type C57BI/6 gedurende twee weken met breedspectrum antibiotica, waarna zowel deze muizen als controlemuizen intranasaal lipopolysaccharide (LPS) kregen toegediend om longinflammatie na te bootsen. Na de LPS-toediening werden monsters genomen van bronchoalveolaire vloeistof (BAL) en longweefsel.

Analyse van de microbiota liet bij de antibiotica-muizen evident minder en minder diverse bacteriën in de longen zien. Myeloperoxidase, als maat voor het totaal aantal neutrofielen in de long, was significant verlaagd bij de antibiotica-muizen (631,2 ng/mL versus 764,9 ng/mL). Daarnaast was er een significante toename van IL-6-vrijgifte in de BAL-vloeistof van de antibiotica-muizen vergeleken met de controlemuizen; TNF-alfa-niveaus verschilden niet tussen beide groepen.

De onderzoekers concluderen dat verstoring van de darmmicrobiota door antibiotica in dit muismodel een veranderde immuunrespons in de longen gaf, en vermoeden dat verstoring van het microbioom kan predisponeren voor overdreven inflammatoire reacties van het longweefsel, zoals bij COPD. Voor de klinische praktijk hebben deze resultaten nog geen implicaties, gezien het vroege proefdierstadium van het onderzoek, maar volgens de onderzoekers is er nu wel een duidelijke relatie aangetoond tussen darmmicrobiota en inflammatoire longziekten.