Welke patiënt heeft baat bij therapie mutant-NSCLC?

Het blijft onduidelijk welke patiënten met mutant-NSCLC baat hebben bij checkpointremming. Dat blijkt uit een recente review, die de effectiviteit van immuuntherapie met checkpointremmers bij gemetastaseerde NSCLC laat zien, ondanks dat er mutaties zijn waarvoor doelgerichte therapie als eerstelijnsoptie bestaat. NSCLC met mutaties waarvoor doelgerichte therapie bestaat, wordt doorgaans in de eerste lijn ook zo behandeld, maar bij een groot deel van de patiënten ontstaat met de tijd resistentie.

Een vervolgoptie is dan behandeling met checkpointremmers, waarvan de effectiviteit bij deze vormen echter niet bekend is. In een niet-systematische review verzamelden de auteurs alle gepubliceerde data over checkpointremmers bij NSCLC met mutaties op de genen ALK, ROS1, BRAF, c-MET, RET, NTRK, KRAS en HER2 (ERBB2). Van een aantal mutaties bleek dat effectiviteit te verwachten valt: de objectieve responspercentages waren bij BRAF 0 tot 54%, bij c-MET 12 tot 49% en bij KRAS 18,7 tot 66,7%, wat volgens de auteurs vergelijkbaar is met de effectiviteit bij niet-mutante NSCLC.

De responspercentages bij RET-fusie en ALK-fusie NSCLC waren laag, en bij ROS1-fusie (0 tot 17%), NTRK-fusie (50%) en HER2-mutant NSCLC onduidelijk vanwege het kleine aantal studies en studiepopulaties. Bij de meeste studies was er geen significante correlatie tussen behandeluitkomsten en PD-L1-expressie of tumor mutation burden. De auteurs erkennen dat nog altijd onduidelijk is bij welke mutaties checkpointremming daadwerkelijk voordeel geeft, en dat zij na deze literatuurstudie niet kunnen aangeven welke subgroepen het meest voordeel hebben wanneer de tumor resistent wordt.