Optimale behandeling bij inoperabele eierstokkanker slecht gedefinieerd

Inoperabele eierstokkanker vereist een gestructureerd actieplan, stellen Nederlandse onderzoekers in een prospectieve cohortstudie waarvan de resultaten zijn gepubliceerd in Cancers. Patiënten met uitgezaaide eierstokkanker die inoperabel blijken tijdens cytoreductieve chirurgie (CRS) worden ondergerapporteerd. Het doel van deze prospectieve cohortstudie, een post-hocanalyse van de PlaComOv-studie, was informatie te verzamelen over de postoperatieve behandeling en overleving van patiënten bij wie de operatie werd gestaakt vanwege inoperabiliteit.

De PlaComOv-studie vergelijkt de PlasmaJet, waarbij de tumor wordt verhit met zuiver plasma, met de traditionele manier van opereren. In de post-hocanalyse werden 27 vrouwen met FIGO-stadium IIIB-IV epitheliale eierstokkanker opgenomen van wie de ziekte tijdens de operatie als niet-operatief werd beschouwd. Inoperabele ziekte werd gedefinieerd als het onvermogen om ten minste een suboptimale CRS te bereiken zonder een poging tot CRS na zorgvuldige inspectie van de buik.

De behandeling na de operatie varieerde van het staken van de behandeling tot één of meerdere lijnen chemotherapie met of zonder onderhoudstherapie. De mediane totale overleving was 16 maanden. Na 24 maanden follow-up waren nog slechts vier patiënten (15%) in leven.

Gezien de variatie in postoperatieve behandeling is de optimale behandelingsstrategie in termen van overlevingsvoordeel nog altijd slecht gedefinieerd, concluderen de auteurs. Zij pleiten daarom voor vervolgonderzoek, een nationale of internationale registratie van patiënten met inoperabele kanker en een uitgebreide follow-up voor de individuele patiënt.