Weefselbiomarkers bij urotheelcarcinoom: klinische relevantie en richtlijnen

Urotheelcarcinoom (UC) is een van de meest voorkomende maligniteiten van de urinewegen, waarbij gepersonaliseerde therapieen en biomarkers een steeds belangrijkere rol spelen. Momenteel worden slechts enkele biomarkers routinematig toegepast. Deze studie evalueert de klinische relevantie van PD-L1, FGFR en mismatch repair (MMR)-eiwitten bij blaaskanker en bovenste urinewegtumoren (UTUC) aan de hand van internationale richtlijnen, waaronder die van de EAU, het NCCN en de ESMO.

Twee onafhankelijke onderzoekers analyseerden de meest recente richtlijnen, waarbij discrepanties werden opgelost door een senior auteur. PD-L1-expressie heeft klinische relevantie bij lokaal gevorderd en gemetastaseerd UC, vooral voor de selectie van immuuntherapieen zoals atezolizumab, pembrolizumab en nivolumab, waarbij de goedkeuringscriteria per instantie verschillen. In de adjuvante setting verbeterde nivolumab de ziektevrije overleving bij PD-L1-positieve patienten, en in de tweede lijn wordt pembrolizumab aanbevolen ongeacht de PD-L1-expressie.

De BLC2001-studie toonde een ziektecontrolepercentage van 80% bij patienten met FGFR2/3-mutaties behandeld met erdafitinib, waarbij FGFR3-mutaties een positieve voorspeller voor therapierespons zijn. MMR-deficientie kan wijzen op het Lynch-syndroom, vooral bij UTUC, waarvoor de EAU genetische screening adviseert bij patienten jonger dan 65 jaar, met bilaterale of metachrone tumoren of een sterke familiegeschiedenis. Opkomende biomarkers zoals HER2, NECTIN4 en TROP2 worden onderzocht voor respectievelijk trastuzumab deruxtecan, enfortumab vedotin en sacituzumab govitecan.

De onderzoekers bevestigen de klinische relevantie van PD-L1- en FGFR-testen bij gevorderd UC en UTUC en de rol van MMR-screening bij UTUC vanwege de associatie met het Lynch-syndroom.