ATS 2020: Effecten van staken van mepolizumab

De COMET-studie vergeleek het staken en continueren van mepolizumab bij patiënten met ernstig eosinofiel astma die de behandeling al drie jaar onafgebroken gebruikten naast hun andere astmamedicatie. In de studie werden 144 patiënten gerandomiseerd naar continuering van mepolizumab en 151 patiënten naar staken van mepolizumab met overschakeling naar placebo, gevolgd gedurende 52 weken. In totaal kreeg 46 procent van de patiënten die mepolizumab continueerden een exacerbatie, tegenover 59 procent van de patiënten die de behandeling hadden gestaakt.

Patiënten die mepolizumab continueerden hadden een significant langer interval tot de eerste klinisch relevante exacerbatie, hazard ratio 0,62 (95% BI 0,45-0,86; p=0,004), en tot afname van astmacontrole, hazard ratio 0,66 (95% BI 0,49-0,88; p=0,005). Bij patiënten die de behandeling continueerden bleef de eosinofielenwaarde rond 40 tot 60 cellen/ml, terwijl deze bij patiënten die staakten opliep tot 270 cellen/ml in week 12, een verschil dat aanhield tot het einde van de studie. De incidentie van bijwerkingen was gelijk voor placebo en mepolizumab.

De onderzoekers concluderen dat continueren van mepolizumab na drie jaar gebruik bij de meeste patiënten nog steeds klinische voordelen geeft, en dat staken kan leiden tot een toename van eosinofielen, exacerbaties en een afname van astmacontrole.