Review vergelijkt werking biologicals op kleine luchtwegdysfunctie bij astma

Een review die trials met biologicals bij kleine luchtwegbetrokkenheid bij ongecontroleerd astma vergelijkt, laat zien dat mepolizumab, dupilumab en tezepelumab de kleine luchtwegen verbeteren, in tegenstelling tot andere biologicals. Uit indirect vergeleken studies bleek dupilumab de meeste verbetering te geven. Kleine luchtwegbetrokkenheid bij ernstig astma is een erkende treatable trait en is geassocieerd met slechtere symptoomcontrole en frequentere exacerbaties.

Een methode om de kleine luchtwegfunctie te beoordelen is geforceerde oscillometrie (FOT), een redelijk betrouwbare manier om de perifere luchtwegweerstand en compliantie te bepalen. Type 2-inflammatie raakt niet alleen de grote maar ook de kleine luchtwegen, met eosinofiele inflammatie, mucusplugs en inflammatie van het gladde spierweefsel, allemaal potentiële targets van biologicals. In een systematisch literatuurreview vergeleken de auteurs diverse klinische trials met verschillende biologicals en metingen van de kleine luchtwegfunctie, waarbij de biologicals apart en niet onderling waren onderzocht.

In deze studies zagen de auteurs klinisch betekenisvolle en significante verbeteringen in FOT-metingen met mepolizumab, dupilumab en tezepelumab, maar niet met benralizumab. Dupilumab liet grotere verbeteringen zien dan benralizumab of tezepelumab, maar dit berust op indirect gematchte head-to-head-vergelijkingen en dient met nuance te worden behandeld. De auteurs pleiten ervoor FOT in te zetten als belangrijke klinische uitkomstmaat van kleine luchtwegbetrokkenheid bij nieuwe fase 2-studies van biologicals in ontwikkeling, zoals nieuwe bispecifieke biologicals gericht op IL-33/TSLP of IL-4/-5/-13.