ACR 2020: Sekseverschillen in werkzaamheid van secukinumab en adalimumab bij PsA

Na een behandelduur van een jaar had secukinumab bij vrouwelijke patiënten met artritis psoriatica (PsA) een groter effect op musculoskeletale en huidafwijkingen en het lichamelijke functioneren dan adalimumab; bij mannen hadden beide middelen een vergelijkbaar effect op musculoskeletale afwijkingen, maar had secukinumab een groter effect op de huid. Dit blijkt uit een subanalyse van de fase IIIb EXCEED-studie, waarin de werkzaamheid en veiligheid van secukinumab en adalimumab als eerstelijns monotherapie bij 853 PsA-patiënten werden vergeleken, gepresenteerd tijdens de ACR Convergence 2020. De demografische gegevens op baseline waren vergelijkbaar tussen de behandelgroepen, met een groter aandeel vrouwen (51% versus 46%) en rokers (21,8% versus 17,8%) in de secukinumab-groep.

Vrouwen hadden in beide groepen een grotere ziekte-ernst op baseline dan mannen, met meer gevoelige gewrichten, hogere scores voor Patient Global Assessment en HAQ-DI, en meer PsA-gerelateerde pijn en enthesitis. Een groter deel van de met secukinumab behandelde patiënten voltooide de behandeling tot week 52 (83,0% van de vrouwen, 91,3% van de mannen) dan met adalimumab (74,2% van de vrouwen, 83,4% van de mannen). Het primaire eindpunt, de ACR20-respons in week 52, was na correctie voor geslacht en rookstatus vergelijkbaar tussen de groepen: 67,4% voor secukinumab versus 61,4% voor adalimumab (p=0,0227).

De effectiviteit van beide middelen was over het algemeen hoger bij mannen dan bij vrouwen. Bij mannen had secukinumab minstens zo goed effect op musculoskeletale afwijkingen als adalimumab, met een groter effect op de huid; bij vrouwen had secukinumab in week 52 een numeriek grotere effectiviteit op musculoskeletale afwijkingen dan adalimumab.