Behandeling van oligometastasen bij niet-kleincellige longkanker

Onder synchroon oligometastatisch niet-kleincellige longkanker wordt vaak verstaan dat er maximaal vijf metastasen in maximaal drie organen aanwezig zijn, waarbij zowel de primaire tumor als de metastasen radicaal behandeld kunnen worden. Metachrone metastasen impliceren een ander biologisch gedrag van de tumor dan synchrone metastasen, en daarmee ook een andere behandelstrategie en prognose. Patiënten met oligometastatisch NSCLC worden gestadieerd zoals andere patiënten.

De behandeling begint meestal met systeemtherapie, waarna patiënten met een goede respons en voldoende fitheid radicale therapie kunnen krijgen. De prognose hangt nauw samen met de respons op systeemtherapie, waardoor upfront de best mogelijke systeemtherapie gekozen moet worden; welke therapie dat is, wordt sterk bepaald door individuele kenmerken van de ziekte en de patiënt. Radicale therapie kan bestaan uit radiotherapie of chirurgie, waarbij de belangrijkste afweging is welke behandeling per patiënt de minste toxiciteit geeft.

Er is een gebrek aan goede biomarkers om te voorspellen welke patiënten baat hebben bij radicale behandeling. De inhoud kwam tot stand met medewerking van dr. Lizza Hendriks, longarts, en prof. dr.

Dirk de Ruysscher, radiotherapeut-oncoloog, beiden verbonden aan het Maastricht UMC+, en werd eerder gepubliceerd in Nascholingsmagazine Longziekten nummer 15.