Bestralingspneumonitis na EGFR-TKI vaak onderschat

De combinatie van EGFR-TKI's en thoracale radiotherapie bij patiënten met gevorderd NSCLC gaat gepaard met een hoge incidentie van radiatiepneumonitis, al zijn de gevallen vaak laaggradig. Dat blijkt uit een literatuurreview en meta-analyse waarin de incidentie werd bestudeerd bij patiënten met stadium II/IV NSCLC met een EGFR-mutatie die naast thoracale radiotherapie een EGFR-TKI kregen. Twintig studies met in totaal 693 patiënten werden geïncludeerd en de gepoolde incidenties werden met een random-effects model bepaald.

De algehele gepoolde incidentie van bestralingspneumonitis bedroeg 62,06% (95%-BI 48,67-74,63), hoger dan de onderzoekers vooraf verwachtten. Een groot deel was laaggradig: graad 1-2 pneumonitis werd gezien bij 52,09% (95%-BI 38,21-65,81), terwijl ernstige pneumonitis (graad 3-5) optrad bij 5,33% (95%-BI 1,87-10,41). In drie studies met 86 patiënten moest bij 17,07% de behandeling worden gestopt vanwege pneumonitis.

Een subgroepanalyse liet een significant verschil zien tussen generaties EGFR-TKI's (p=0,0038); eerste- en derdegeneratie-TKI's toonden relatief hoge incidenties van respectievelijk 64,83% en 64,09%. Er was geen verschil tussen bestralingstechnieken, maar beperkte data suggereren meer gevallen bij derde-generatie TKI plus conventionele radiotherapie (71,43%) en eerste-generatie TKI plus stereotactische lichaamsbestraling (77,41%) dan bij eerste-generatie TKI plus non-SBRT (59,88%). De onderzoekers concluderen dat de incidentie onderschat is en benadrukken dat verder onderzoek naar derde-generatie TKI's of SBRT geïndiceerd is.