Geen verband perceptie overdiagnose huidlaesies en diagnostisch gedrag

De meningen en percepties over overdiagnose van melanocytische huidlaesies lopen uiteen, blijkt uit een Amerikaanse studie onder 115 dermatopathologen. Dit heeft echter geen effect op het diagnostisch gedrag van de deskundigen. Ongeveer twintig procent van vijf veelvoorkomende vormen van kanker (borstkanker, schildklierkanker, nierkanker, prostaatkanker en melanoom) is het resultaat van overdiagnose, waarmee een kankerdiagnose wordt bedoeld bij mensen die nooit symptomen zouden hebben ervaren en ook niet eerder zouden zijn overleden wanneer hun ziekte niet zou zijn ontdekt of behandeld.

De belangrijkste oorzaak zijn de grootschalige bevolkingsonderzoeken in met name Westerse landen. Ondanks wetenschappelijk bewijs van overdiagnose van in situ- en invasief melanoom waren de percepties van dermatopathologen hierover nog niet onderzocht. In een enquêtestudie werden 115 Amerikaanse dermatopathologen bevraagd over hun visie op overdiagnose en gevraagd 18 casussen op afstand te interpreteren met hun eigen microscopen.

Van de deelnemers was 68 procent het ermee eens dat overdiagnose een volksgezondheidsprobleem is bij atypische naevi; voor melanoom in situ en invasief melanoom was dit respectievelijk 47 en 35 procent. Dermatopathologen met meer ervaring waren minder geneigd atypische naevi als overgediagnosticeerd te beschouwen: 46 procent van hen met twintig jaar of meer ervaring tegenover 93 procent van hen met een tot vier jaar ervaring. Degenen die alle drie de aandoeningen als overgediagnosticeerd zagen, diagnosticeerden de casussen iets vaker als milde tot matig dysplastische naevi, maar dat verschil was niet statistisch significant.

De uiteenlopende denkbeelden over overdiagnose bleken dus niet van invloed op het diagnosticeren van de onderzochte huidlaesies.