BMI is bij astma een aanpasbare factor van FEV1-achteruitgang met de jaren  

Recent onderzoek identificeerde voorspellende factoren van versneld longfunctieverlies (achteruitgang van FEV1) bij astma. De normale fysiologische afname van de longfunctie vanaf ongeveer het 20e levensjaar is bij astma meer uitgesproken, maar welke factoren hieraan het meest bijdragen was nog niet geheel duidelijk. In een retrospectief cohortonderzoek volgden de onderzoekers 200 astmapatienten over tien jaar, met bekende demografische, klinische, inflammatoire en spirometrische gegevens.

De FEV1-achteruitgang werd bestudeerd op baseline en na 2, 5 en 10 jaar. Na 5 jaar bedroeg de gemiddelde achteruitgang 46,49 ml per jaar en na 10 jaar 31,92 ml per jaar. Een groter FEV1-verlies na 5 jaar hing samen met oudere leeftijd, een hogere BMI en meer gebruik van inhalatiecorticosteroiden (ICS); een betere longfunctie op baseline ging samen met minder verlies.

Na 10 jaar waren de voorspellers een hoger aantal eosinofielen, hogere leeftijd, hogere ICS-dosis en hogere FeNO. In multivariate modellen kwam BMI naar voren als de enige significante voorspeller van FEV1-verlies na 5 jaar (p<0,05). Een BMI boven 25 kg/m2 liet na 5 jaar een sensitiviteit van 75% en een specificiteit van 60% zien voor versneld verlies, tegenover 100% en 98% bij een BMI onder 18,5 kg/m2; na 10 jaar waren deze waarden 79% en 65% voor een BMI boven 25 kg/m2, terwijl ondergewicht 100% sensitiviteit en 98% specificiteit behield.

De onderzoekers concluderen dat BMI de enige aanpasbare factor is en onderstrepen het belang van het monitoren van de voedingsstatus bij astma.