Verlaagde effectiviteit van ICS bij rokers met COPD, ongeacht eosinofielen

Een recente post-hocanalyse van de FLAME-studie laat zien dat roken significant van invloed is op de behandeling van COPD met inhalatiecorticosteroïden (ICS). Er is sprake van verminderde effectiviteit van ICS bij rokers, ongeacht het aantal bloedeosinofielen. ICS hebben een rol bij mensen met COPD met een hoog risico op exacerbaties en een verhoogd aantal bloedeosinofielen, en eerdere studies suggereerden al dat roken geassocieerd is met een verminderde respons op ICS.

De FLAME-studie onderzocht of eenmaaldaagse behandeling met LABA/LAMA even effectief zou zijn als tweemaaldaags ICS/LABA in het reduceren van exacerbaties bij patiënten met COPD. Daaruit bleek dat LABA/LAMA zelfs superieur was aan ICS/LABA in het verlagen van de exacerbatiefrequentie bij alle GOLD-stadia. De data uit FLAME zijn nu gebruikt voor een post-hocanalyse om de impact van roken op de effectiviteit van LABA/LAMA en ICS/LABA te bestuderen.

De analyse liet zien dat LABA/LAMA superieur is aan ICS/LABA wat betreft het voorkomen van matige tot ernstige exacerbaties bij huidige rokers, en inferieur bij voormalige rokers met bloedeosinofielenwaarden van 200 cellen/ml of meer. De rookstatus van patiënten met COPD is volgens de onderzoekers dus wel degelijk van invloed op de effectiviteit van ICS op exacerbatie-uitkomsten. Zij concluderen dat rokers een verlaagde effectiviteit van ICS ervaren, ongeacht de hoeveelheid bloedeosinofielen.

Dit impliceert dat roken als factor altijd zou moeten worden meegenomen bij het maken van een behandelkeuze bij COPD met een verhoogd exacerbatierisico.