Biologicals teleurstellend bij ernstig COPD met eosinofiele inflammatie

Voor een deel van de patiënten met ernstig COPD en daarbij eosinofiele inflammatie lijkt doelgerichte therapie een uitkomst. Biologicals laten echter, in tegenstelling tot bij ernstig eosinofiel astma, teleurstellende resultaten zien. Een review bespreekt welke stappen nodig zijn om maatwerk te kunnen bieden aan het eosinofiel COPD-fenotype.

De afgelopen decennia is veel inzicht vergaard over de verschillende fenotypen en endotypen bij COPD. De meeste patiënten hebben een luchtweginflammatie die zich kenmerkt door neutrofilie, vaak in combinatie met een toename van macrofagen en CD8+ T-cellen, waarmee dit ziektebeeld zich onderscheidt van ernstig astma. Toch is naar schatting bij ongeveer 40% van de patiënten met COPD sprake van een eosinofiel type luchtweginflammatie.

Inmiddels zijn veel biologicals bij COPD onderzocht, waaronder anti-IL5-gerichte middelen zoals mepolizumab, reslizumab en benralizumab, middelen tegen IL-13 en IL-4 zoals dupilumab, en middelen tegen TSLP of IgE, veelal met teleurstellende resultaten. Mepolizumab en benralizumab lieten onvoldoende voordelen zien bij COPD. Mogelijke verklaringen zijn dat de patiëntenpopulaties te heterogeen waren en dat eosinofilie bij COPD mogelijk via andere, IL-5-onafhankelijke mechanismen verloopt.

Het eosinofiel fenotype bij COPD verschilt waarschijnlijk sterk van dat bij astma; bij COPD waren slechts 12 genen betrokken bij de eosinofielenwaarde in het bloed, versus meer dan 1000 bij astma. De auteurs concluderen dat er geen rol lijkt weggelegd voor anti-IL5-therapie bij COPD, maar dat anti-IL4- en anti-IL13-therapieën mogelijk wel van waarde blijken, wat verder onderzoek vereist.