Combinatie oscillometrie en spirometrie voorspelt astmacontrole

Patiënten met matig tot ernstig astma met een gecombineerde afwijking in de oscillometrie en in de éénsecondewaarde (FEV1) blijken een significant slechtere astmacontrole te hebben en vaker ernstige exacerbaties dan patiënten zonder deze gecombineerde afwijkingen. Oscillometrie is een techniek om de luchtwegweerstand te meten, met als voordeel dat de test onafhankelijk is van de geleverde inspanning. Mensen met een luchtwegweerstand bij 5Hz (R5) die verbetert met luchtwegverwijding, hebben een grotere prevalentie van astma en piepende ademhaling.

Oscillometrie wordt niet standaard gebruikt, maar lijkt van waarde voor het bepalen van astmacontrole. Brian Lipworth en Rory Chan onderzochten of de combinatie van een afwijkende R5 en spirometrie was geassocieerd met exacerbaties, astmacontrole en type-2 inflammatoire biomarkers, met data van 94 patiënten. Deze werden verdeeld in een groep met afwijkende R5 en normale spirometrie, en een groep met afwijkende R5 én afwijkende FEV1.

Een combinatie van afwijkende R5 en FEV1 ging gepaard met een 78% hoger risico op exacerbaties en een gemiddeld 0,7 punten hogere ACQ-score dan bij afwijkende R5 met normale FEV1. Deze groep had ook vaker exacerbaties waarvoor inhalatiecorticosteroïden nodig waren en vaker afwijkende R5-R20-waarden. Er was vrijwel geen verschil in inflammatoire biomarkers.

De onderzoekers concluderen dat deze groep meer kleine luchtwegbetrokkenheid vertoonde, dat de verschillen in R5-R20 waarschijnlijk klinisch belangrijk zijn, en pleiten ervoor waar mogelijk parameters van oscillometrie en spirometrie te combineren omdat dit de luchtstroombeperking beter karakteriseert.