Eicosanoïden in urine helpen astma-fenotypen herkennen

Johan Kolmert (Karolinska Instituut, Stockholm) liet op het recente ERS-congres zien dat het met behulp van eicosanoïden in urine mogelijk is individuele astma-fenotypen te identificeren. De concentratie van eicosanoïden in urine neemt toe met de ernst van astma, en eerder onderzoek liet zien dat een eicosanoïdenprofiel geassocieerd is met klinische astma-fenotypen, waaronder type 2 astma. De onderzoeksgroep bestudeerde of het ook mogelijk is om aan de hand van de eicosanoïdenconcentratie in urine op individueel niveau te voorspellen van welk astma-fenotype sprake is.

Met behulp van data van de U-BIOPRED-populatie met deelnemers met mild tot ernstig astma kwantificeerde de groep de excretie van eicosanoïden in urine, op baseline (n=497) en na een follow-upbezoek (n=302). Het clusteronderzoek definieerde vijf groepen astmapatiënten: U1 (vrouw, hoog BMI), U2 (type 2), U3 (obstructie), U4 (man, eosinofiel) en U5 (vrouw, early onset). De volgorde van eicosanoïden-signaalroutes die het vijf-clustermodel met een nauwkeurigheid van 94% definieerde, was isoprostanen, PGD2, PGF2a, LTE4 en TXB2.

Er waren klinische associaties met FEV1, ACQ-5, AQLQ, BMI, CRP, bloed- en sputum-eosinofielen en FeNO in een clustervolgorde van U3, U5 en U4. Kolmert vatte samen dat de voorspelling van de longitudinale urinemonster-tot-astmacluster-waarschijnlijkheid hoog was en dat de baseline-associaties tussen de klinische presentatie en de eicosanoïdenconcentratie reproduceerbaar waren. Volgens hem ondersteunt de studie het gebruik van urine-eicosanoïdenprofielen voor het individueel identificeren van astma-fenotypen.