Eosinofiel fenotype COPD geeft minder FEV1-verval

Een longitudinale studie onder Koreaanse patiënten met COPD laat zien dat er een gunstiger verloop van de afname van FEV1 over de tijd is bij het eosinofiel fenotype van COPD, vergeleken met niet-eosinofiel COPD. Inhalatiecorticosteroïden (ICS) hadden hier geen invloed op. Eosinofiel COPD staat bekend als het fenotype met een verhoogd risico op frequentere en ernstiger exacerbaties, maar het effect van bloedeosinofielen op het longitudinale FEV1-verval was nog niet bekend.

Ook waren de onderzoekers nieuwsgierig naar de invloed van ICS, aangezien hogere eosinofielenwaarden zijn geassocieerd met een grotere risicoreductie voor exacerbaties na ICS-gebruik. Zij verzamelden data uit de Koreaanse COPD-subgroepstudie (KOCOSS), een cohort dat prospectief werd gevolgd tussen 2012 en 2019, en bestudeerden de longfuncties van 627 COPD-patiënten. COPD werd geclassificeerd als eosinofiel bij een bloedeosinofielenwaarde boven 300 cellen/ml en anders als niet-eosinofiel; in beide groepen gebruikte 40% ICS.

Zoals verwacht zagen de onderzoekers frequentere exacerbaties bij eosinofiel COPD (odds ratio 1,49; 95%BI 1,10-2,03). De achteruitgang in FEV1 per jaar was echter versneld bij niet-eosinofiel COPD vergeleken met eosinofiel COPD (-19,4 versus -12,2 ml/jaar). Binnen de eosinofiele groep was de afname niet afhankelijk van ICS-gebruik; de afname per jaar was juist het grootst bij ICS-gebruikers (-19,2 versus -4,5 ml/jaar).

De onderzoekers plaatsen kanttekeningen bij de arbitraire afkapwaarde en de kleine omvang, en pleiten voor vervolgonderzoek met langere follow-up en grotere groepen om te objectiveren of ICS geen voordelige effecten heeft op het longfunctieverval bij eosinofiel COPD.