Micro-omgeving tumor mogelijke biomarker voor behandelrespons NSCLC

Een analyse van de tumormicro-omgeving met immuunhistochemie (IHC) liet substantiele verschillen zien in histologie, PD-L1-expressie en moleculaire subgroepen van niet-kleincellige longkanker (NSCLC). Volgens de onderzoekers kunnen biomarkerstudies met IHC van waarde zijn bij de behandelkeuze. Neoadjuvante en adjuvante behandeling met checkpointremmers is de laatste jaren een standaardonderdeel geworden van de behandeling van resectabele NSCLC, maar er zijn geen goede biomarkers om te voorspellen welke patienten hier het meest baat bij hebben.

De onderzoekers bestudeerden voorafgaand aan resectie van vroegstadium NSCLC bij 185 mensen de tumormicro-omgeving met IHC voor onder meer CD3, CD4, CD8, CD68, CD80, CD103, FOXP3, PD-1, PD-L1, PD-L2 en HLA-klasse 2. Zij classificeerden de tumormicro-omgeving in vier groepen op basis van PD-L1-expressie (kleiner dan 1% of 1% en hoger) en tumorgeheugencellen CD103+ (boven of onder de mediane waarde). Bij de longadenocarcinomen werden verhoogde waarden van T-celmarkers, functionele immuunmarkers en een hogere HLA-2-expressie gezien vergeleken met de plaveiselcelcarcinomen (p<0,05).

De plaveiselcelcarcinomen hadden juist meer intratumorale macrofagen en een hogere PD-L1/2-expressie (p<0,05). Op basis van HLA, PD-L1 en PD-L2 konden drie verschillende tumorsets worden onderscheiden. Een multivariate analyse liet zien dat infiltratie van CD103+-cellen geassocieerd was met een betere overleving (p=0,0009).

De onderzoekers concluderen dat de tumormicro-omgeving de verschillen tussen NSCLC van verschillende histologie, PD-L1-expressie en moleculaire groepen goed laat zien, en vermoeden dat biomarkerstudies met IHC kunnen bijdragen aan maatwerkbehandelingen bij de adjuvante aanpak van vroegstadium NSCLC.