Omalizumab heeft ook effect op remodellering bij ernstig astma

Behandeling met omalizumab bij patiënten met ernstig astma gaat gepaard met een afname van de concentratie matrix-metalloproteases (MMP's) in BAL-vloeistof. Deze afname hing samen met een afname van de dikte van het basaalmembraan, dat volgens de onderzoekers een rol speelt bij luchtwegremodellering. Omalizumab, de eerste biological die werd geregistreerd voor ernstig astma, liet in eerder onderzoek al zien de dikte van het basaalmembraan te verminderen, maar een onderliggende verklaring ontbrak.

De onderzoekers bestudeerden de impact van omalizumab op MMP-concentraties in BAL-vloeistof en de relatie met histologische tekenen van remodellering. Zij analyseerden data van 13 patiënten met ernstig allergisch astma die minimaal twaalf maanden omalizumab hadden gebruikt, waarbij BAL-vloeistof en weefsel voor en na de behandeling werden onderzocht. Er werd gekeken naar MMP-2, -3 en -9.

Er was een significante associatie tussen omalizumab en de afname van alle gemeten MMP's (p<0,001), al trad deze reductie niet bij elke patiënt op. Een reductie in MMP ging samen met een lagere exacerbatiefrequentie en betere astmacontrole. Patiënten met een reductie van minimaal één MMP-concentratie (n=10) hadden een grotere afname van de basaalmembraandikte dan patiënten zonder deze reductie (p=0,03).

Patiënten met relatief hogere MMP-9-concentraties na omalizumab hadden een ongunstigere stapeling van collageen in het luchtwegweefsel. De onderzoekers concluderen dat omalizumab bij een subgroep van patiënten effectief de MMP-concentraties verlaagt en dat er bij deze patiënten een relatie lijkt te zijn met minder remodellering.