Perifere eosinofilie goede surrogaatmarker voor FeNO bij eosinofiel fenotype van COPD

Niet alle patiënten met COPD met een FeNO van ten minste 25 ppb en perifere eosinofilie hebben een voorgeschiedenis van astma. Perifere eosinofilie blijkt wel een adequate marker te zijn voor het herkennen van een eosinofiel COPD wanneer een FeNO-meting niet beschikbaar is. Het is van belang COPD-patiënten klinisch goed te karakteriseren, omdat een astma-COPD-overlap consequenties heeft voor de behandeling en omdat patiënten met een eosinofiel fenotype beter reageren op corticosteroïden.

FeNO is een adequate marker voor eosinofiele inflammatie, maar niet elke zorgverlener beschikt hierover. De onderzoekers beschrijven de waarde van andere biomarkers, zoals perifere eosinofilie. Zij gebruikten data uit de National Health and Nutrition Examination Surveys en identificeerden ruim 3 miljoen COPD-gevallen; de patiënten waren overwegend mannelijk (64,4%) en van witte afkomst (86,1%), en 14,6% had ook een astmadiagnose, die het vaakst voorkwam bij vrouwen en bij Amerikanen met andere raciale achtergronden.

De prevalentie van perifere eosinofilie bedroeg 38,3% bij COPD-patiënten met astma-voorgeschiedenis en 35,6% bij patiënten zonder astmadiagnose. Een verhoogde FeNO-waarde kwam voor bij zowel patiënten met als zonder astma, maar was significant hoger bij astma (28,7% versus 13,0%). Een afkapwaarde van 100 en 300 cellen per ml gaf een sensitiviteit en specificiteit van 90% bij het identificeren van patiënten met FeNO van ten minste 25 ppb.

De onderzoekers concluderen dat men bij het fenotyperen niet alleen naar een astmageschiedenis moet kijken en perifere eosinofilie als surrogaatmarker kan gebruiken wanneer FeNO-metingen ontbreken.