Ribosomale RNA’s als biomarkers van resistentie tegen PD-1-remmers

Recent onderzoek laat zien dat de ribosomale RNA's RPL13A en GNL3, bepaald via transcriptoomprofilering, kunnen dienen als potentiële biomarkers voor resistentie tegen PD-1-blokkade. Hoewel checkpointremmers het perspectief voor patiënten met NSCLC aanzienlijk hebben verbeterd, heeft slechts een minderheid langetermijnvoordeel van deze therapie. Daarom wordt gezocht naar biomarkers die kunnen voorspellen welke patiënten resistentie tegen PD-1-blokkade zullen ontwikkelen.

Onderzoekers verzamelden monsters die voorafgaand aan de behandeling met checkpointremmers waren afgenomen bij 56 patiënten met NSCLC. Zij bestudeerden het gehele humane transcriptoom, vertegenwoordigd door ruim 18.000 individuele genen, en maakten sequenties om de RNA's in elke genregio van interesse te kwantificeren. Per geval genereerden zij 54.000 genvariabelen, waarvan ruim 25.000 met voldoende expressie verder werden geanalyseerd.

De onderzoekers identificeerden eerst de genen die geassocieerd waren met een beperkt overlevingsvoordeel (HR groter dan 1) of progressie per tumorweefsel-microarrayspot. Een intersectie van vier van deze spots bracht 12 genen naar voren in het tumorcelcompartiment. Twee RNA's hiervan, RPL13A en GNL3, waren significant geassocieerd met de algehele overleving en de progressievrije overleving, met een hazard ratio van respectievelijk 2,48 (p=0,02) en 5,33 (p=0,04).

De onderzoekers concluderen dat deze twee ribosomale RNA's potentiële indicatieve biomarkers zijn voor resistentie tegen PD-1-blokkade en kunnen bijdragen aan de verbetering van precisie-immunotherapie bij longkanker.