Risicofactoren en biomarkers voor verhoogd exacerbatierisico bij ernstig astma

Een analyse van gepoolde data uit zeven fase II- en III-onderzoeken heeft diverse relaties blootgelegd tussen patiëntkarakteristieken, biomarkers en het exacerbatierisico bij ernstig, ongecontroleerd astma. Grotere nauwkeurigheid bij het voorspellen van dit risico zou de uitkomsten kunnen verbeteren, maar daarvoor was eerst meer kennis nodig over de geassocieerde factoren. Monica Kraft en haar team gebruikten data van zeven gelijkwaardig ontworpen gerandomiseerde gecontroleerde trials met biologicals voor ernstig, ongecontroleerd astma, met vergelijkbare patiëntenpopulaties.

Uit deze data extraheerden zij de jaarlijkse exacerbatiefrequenties van de patiënten in de placebo-arm. De jaarlijkse exacerbatiefrequentie van in totaal 2.016 patiënten bedroeg 0,91 (95%-BI 0,84-0,98). Een grotere exacerbatiefrequentie was geassocieerd met frequente of ernstige exacerbaties in het voorafgaande jaar, neuspoliepen, onderhoudsgebruik van orale corticosteroïden, Aziatische etniciteit en afkomstig zijn uit Azië of West-Europa.

De biomarkers die geassocieerd waren met een grotere exacerbatiefrequentie waren de bloed-eosinofielenwaarde op baseline en FeNO. Patiënten met eosinofielen van 300 cellen per microliter of meer en/of een FeNO van 50 ppb of meer hadden de hoogste exacerbatiefrequenties. Serum-IgE bleek niet geassocieerd met de exacerbatiefrequentie.

De combinatie van eosinofielengehalte en FeNO had een grotere prognostische waarde dan elke biomarker afzonderlijk. De onderzoekers stellen dat de identificatie van deze prognostische factoren in deze grote onderzoekspopulatie voldoende houvast geeft voor gebruik bij de behandeling van patiënten met ernstig, ongecontroleerd astma.