TMB waardevolle extra biomarker bij keuze immunotherapie NSCLC

Nederlandse onderzoekers ontdekten dat een onverwachte respons op immunotherapie bij patiënten met resistentiebiomarkers in STK11, KEAP1 en EGFR vrijwel uitsluitend voorkwam bij patiënten met een hoge tumor mutational burden. De klinische waarde van mutaties in STK11, KEAP1 en EGFR voor het bepalen van wel of niet starten van en welk type immunotherapie bij NSCLC is controversieel, omdat sommige patiënten met resistentiebiomarkers toch een langdurige respons vertonen. Om een biomarkercombinatie met verhoogde specificiteit voor niet-responderen op te stellen, verrichtten de onderzoekers een analyse met data van 254 patiënten met NSCLC die anti-PD-(L)1 hadden gekregen en een cohort van 75 patiënten die ook whole genome sequencing hadden ondergaan.

Zij valideerden de biomarkercombinatie met een cohort van 169 patiënten die tumorpanel-sequencing hadden ondergaan. Bij patiënten met een lage tumor mutational burden (TMB) waren alteraties in STK11, KEAP1 en EGFR zeer specifieke biomarkers voor resistentie, met slechts één patiënt die een respons vertoonde. Bij patiënten met een hoge TMB vertoonden daarentegen 11 van de 13 (85%) en 15 van de 34 (44%) patiënten in respectievelijk het whole genome sequencing- en validatiecohort met minstens één alteratie een langdurige respons.

Ook de progressievrije en algehele overleving waren aanzienlijk beter in de groep met een hoge TMB. De onderzoekers concluderen dat een onverwachte respons bij patiënten met resistentiebiomarkers vrijwel uitsluitend optreedt bij een hoge TMB, en dat TMB daarmee een specifieke toegevoegde waarde heeft bij het opstellen van een biomarkercombinatie voor een gefundeerde behandelkeuze bij deze vormen van NSCLC.