Alleen semaglutide hangt samen met minder luchtwegexacerbaties

Redactioneel

18 september 20261 min. leestijd

ERS Insights 2026Deze aflevering hoort bij onze serie over ERS 2026 in Barcelona. Bekijk alle afleveringen en de toets.

GLP-1-receptoragonisten worden voorgeschreven bij type 2-diabetes en obesitas, twee comorbiditeiten die bij astma en COPD het exacerbatierisico verhogen. Observationeel onderzoek liet eerder al minder exacerbaties zien bij gebruik van deze middelen, maar onduidelijk bleef of de nieuwere en oudere GLP-1-receptoragonisten onderling verschillen, of er een dosis-responsrelatie bestaat en of astma en COPD anders reageren. Een analyse van Britse elektronische medische dossiers, gepresenteerd op het ERS-congres 2026, laat zien dat alleen semaglutide samenhangt met minder luchtwegexacerbaties, en vooral bij astma. De onderzoekers voerden vier parallelle new-user active-comparatorstudies uit, waarin starters van elk van de GLP-1-receptoragonisten werden vergeleken met starters van een sulfonylureumderivaat. Met doubly robust inverse probability of treatment weighting corrigeerden zij voor onder meer ziekte-ernst, BMI, roken, eosinofielenaantal en comorbiditeit. Uitkomstmaat was de gewogen hazard ratio (wHR) voor luchtwegexacerbaties. Daarnaast toetsten zij effectmodificatie door de dosering en door de onderliggende longziekte. In het…

In het kort

Van de onderzochte GLP-1-receptoragonisten hing alleen semaglutide samen met minder luchtwegexacerbaties (wHR 0,76; 95%-BI 0,60-0,96). Voor liraglutide, dulaglutide en exenatide werd geen verband gevonden.
Er waren aanwijzingen voor een dosis-responsrelatie: bij midden- tot hoge doseringen was het verband sterker dan bij lage doseringen.
Het verband was aanzienlijk sterker bij astma (wHR 0,20) dan bij COPD (wHR 0,76), wat suggereert dat astma kan meewegen bij de middelkeuze bij diabetes of obesitas.

Test je kennis

0 / 1

1. Bij welke patiëntengroep was het verband tussen semaglutide en minder luchtwegexacerbaties het sterkst?

Bron

Lee B, Cahill K, Bloom C. The differential effects of GLP-1 based therapies in airways disease. Abstract OA5561, gepresenteerd in de sessie "Reimagining airway disease treatment: novel metabolic, regenerative and interventional therapies", ERS Congress 2026, 8 september 2026.

Veelgestelde vragen

1. Verlagen GLP-1-receptoragonisten het aantal luchtwegexacerbaties?

In deze analyse alleen semaglutide (gewogen hazard ratio 0,76; 95%-BI 0,60-0,96). Voor liraglutide, dulaglutide en exenatide werd geen verband gevonden, ongeacht dosering of onderliggende longziekte.

2. Bij wie was het verband het sterkst?

Bij astma (wHR 0,20; 95%-BI 0,05-0,78) duidelijk sterker dan bij COPD (wHR 0,76; 95%-BI 0,58-1,00). Het brede betrouwbaarheidsinterval bij astma past bij een kleine subgroep. Het gaat om observationeel onderzoek, dus causaliteit is hiermee niet aangetoond.

De onderzoekers voerden vier parallelle new-user active-comparatorstudies uit, waarin starters van elk van de GLP-1-receptoragonisten werden vergeleken met starters van een sulfonylureumderivaat. Met doubly robust inverse probability of treatment weighting corrigeerden zij voor onder meer ziekte-ernst, BMI, roken, eosinofielenaantal en comorbiditeit. Uitkomstmaat was de gewogen hazard ratio (wHR) voor luchtwegexacerbaties. Daarnaast toetsten zij effectmodificatie door de dosering en door de onderliggende longziekte.

In het semaglutidecohort (n=22.537) hing starten met semaglutide samen met minder exacerbaties (wHR 0,76; 95%-BI 0,60-0,96). Het verband was sterker bij hogere doseringen (lage dosis wHR 0,75; 95%-BI 0,58-0,95; midden- tot hoge dosis wHR 0,28; 95%-BI 0,08-1,01) en duidelijk uitgesprokener bij astma dan bij COPD (astma wHR 0,20; 95%-BI 0,05-0,78; COPD wHR 0,76; 95%-BI 0,58-1,00). Voor liraglutide, dulaglutide en exenatide werd geen verband gevonden, ongeacht dosering of onderliggende longziekte.

De onderzoekers concluderen dat alleen semaglutide samenhangt met een significante afname van luchtwegexacerbaties, met aanwijzingen voor een dosis-responsrelatie, en dat de aanwezigheid van astma kan meewegen bij de keuze van een GLP-1-receptoragonist in de behandeling van diabetes en obesitas. Het betreft observationeel onderzoek, waarmee causaliteit niet is aangetoond; de brede betrouwbaarheidsintervallen bij de hoogste doseringen en bij astma passen bij kleine aantallen in die subgroepen.