Herstadiëring in Barrett-expertisecentrum is zinvol

Nederlandse onderzoekers bevestigen in Endoscopy de aanbeveling in de richtlijn om patiënten met Barrett-oesofagus met laaggradige dysplasie door te verwijzen naar een Barrett-expertisecentrum voor herstadiëring, ook bij afwezigheid van zichtbare laesies. Een kwart van de patiënten blijkt bij herstadiëring namelijk hooggradige dysplasie of kanker te hebben. Barrett-oesofagus is de belangrijkste risicofactor voor het ontwikkelen van slokdarmadenocarcinoom (EAC), waarbij kwaadaardige degeneratie stapsgewijs verloopt van niet-dysplastisch, via intestinale metaplasie, laaggradige dysplasie (LGD) en hooggradige dysplasie (HGD) tot EAC.

De grootste voorspeller van progressie is een door een deskundige patholoog bevestigde LGD, al is de histologische diagnose een uitdaging omdat het onderscheid met reflux-geïnduceerde ontsteking lastig is. Sinds 2017 beveelt de Nederlandse richtlijn aan dat patiënten met een bevestigde LGD worden doorverwezen naar een expertisecentrum voor een herstadiëringsendoscopie, maar de diagnostische waarde hiervan was nog niet bekend. In een retrospectieve cohortstudie includeerden de onderzoekers 248 patiënten met een vlakke Barrett-oesofagus, gediagnosticeerd in een perifeer ziekenhuis met bevestigde LGD, die werden doorverwezen naar een van de negen Nederlandse Barrett-expertisecentra.

Deskundige pathologen werden gedefinieerd als pathologen met een mediane caseload van zeven Barrett-gevallen per week, waarvan minimaal 25% dysplastisch, en deelname aan gezamenlijke nascholing met kwaliteitsbeoordelingen. Bij herstadiëring bleek bij 57 (23%) van de 248 patiënten sprake van HGD of EAC, waarvan bij 79% in een nieuw gedetecteerde zichtbare laesie. Bij 68% resulteerde de herstadiëring in een tweede diagnose bevestigde LGD en bij 9% in een niet-dysplastische Barrett-oesofagus.

Patiënten met bevestigde LGD hebben inderdaad baat bij herstadiëring, besluiten de onderzoekers.