Immuuntherapie veilig en effectief bij melanoom én auto-immuunziekte

Patiënten met uitgezaaid melanoom die ook een auto-immuunziekte hebben, reageren net zo goed op immuuntherapie met checkpointremmers als melanoompatiënten zonder auto-immuunziekte, en hebben niet vaker ernstige bijwerkingen. Een uitzondering zijn patiënten met chronische darmontsteking, die vaker last hebben van ernstige dikkedarmontsteking en de therapie vaker moeten staken vanwege toxiciteit. Patiënten met een auto-immuunziekte worden vaak uitgesloten van klinische trials met checkpointremmers, omdat deze medicatie de auto-immuunziekte mogelijk beïnvloedt.

Nederlandse onderzoekers vergeleken de veiligheid en effectiviteit bij patiënten met en zonder auto-immuunziekten uit de Dutch Melanoma Treatment Registry, die door de veertien Nederlandse melanoomcentra wordt bijgehouden. De studiepopulatie (n=4.367) bestond uit patiënten met uitgezaaid melanoom (stadium 3 of 4) dat niet volledig chirurgisch kon worden verwijderd. Van hen hadden 415 patiënten naast melanoom ook een of meer auto-immuunziekten (reumatologisch n=227, endocrien n=143, chronische darmontsteking n=55, andere n=8).

Ruim de helft werd behandeld met checkpointremmers. Ernstige bijwerkingen kwamen even vaak voor bij patiënten met en zonder auto-immuunziekten. Patiënten met een auto-immuunziekte moesten de behandeling met anti-PD1 wel vaker staken vanwege toxiciteit.

Patiënten met chronische darmontsteking hadden vaker last van dikkedarmontsteking door anti-PD1 dan patiënten met andere of zonder auto-immuunziekten (respectievelijk 19, 3 en 2%). De respons en de totale overleving waren gelijk. De onderzoekers concluderen dat de meeste patiënten met een auto-immuunziekte kunnen worden behandeld met checkpointremmers, maar dat vooral patiënten met chronische darmontsteking goed gemonitord moeten worden.