Kruisresistentie chemotherapie en PARP-remmers bij prostaatkanker

Ook bij castratieresistente prostaatkanker treedt kruisresistentie op tussen op platina gebaseerde chemotherapie en PARP-remmers, waardoor de behandelvolgorde van belang kan zijn, blijkt uit onderzoek van het Radboudumc. Zowel op platina gebaseerde chemotherapie (PlCh) als PARP-remmers (PARPi) behoren tot de behandelmogelijkheden van patiënten met gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker (mCRPC) met homologe recombinatiereparatiegerelateerde genafwijkingen (HRRm). Kruisresistentie tussen deze middelen is bekend bij andere tumortypes, maar was bij prostaatkanker nog niet vastgesteld.

In de retrospectieve studie analyseerden de onderzoekers gegevens van 28 HRRm mCRPC-patiënten die met PlCh en PARPi waren behandeld. De progressievrije overleving (PFS) bij de initiële therapie was langer dan bij de daaropvolgende therapie: mediaan 5,3 versus 3,4 maanden. De mediane PFS van PlCh werd beïnvloed door de volgorde: na PARPi was de PFS 3,6 maanden korter dan bij PlCh als eerste toediening.

De mediane PFS van PARPi werd minder beïnvloed, met een 0,9 maanden kortere PFS na PlCh. In de subgroep die eerst PARPi kreeg, had 37,5% (6 van 16) een PSA-daling van meer dan 50% bij een volgende behandeling met PlCh en had 25,0% (2 van 8) een radiografische respons. In de subgroep die eerst PlCh kreeg, had 60,0% (6 van 10) een PSA-daling van meer dan 50% en 55,6% (5 van 9) een radiografische respons na PARPi.

Meer dan 40% blijkt dus gevoelig voor een volgende HRR-targeting agent, waarbij PlCh minder kruisresistentie lijkt op te wekken dan PARPi.