Laag risico op progressie naar maligniteit bij Barrett-oesofagus

Het risico dat een Barrett-oesofagus zich ontwikkelt tot een hooggradige dysplasie of maligniteit is slechts 0,78% per patiëntjaar. Risicofactoren voor progressie zijn een hogere leeftijd, een grotere maximale lengte van het Barrett-segment en laaggradige dysplasie bij baseline. Dat concluderen Amsterdamse onderzoekers na een studie in zes algemene ziekenhuizen.

Patiënten met een Barrett-oesofagus hebben een verhoogd risico op slokdarmkanker en ondergaan daarom regelmatig endoscopische controle; voor efficiënte surveillance is onderscheid tussen hoog- en laagrisicopatiënten belangrijk. Eerdere studies keken vooral naar tertiaire centra, hadden een korte follow-up of een matige kwaliteit van dataverzameling. De onderzoekers onderzochten het risico op hooggradige dysplasie (HGD) of adenocarcinoom van de slokdarm (EAC) en de risicofactoren daarvoor bij patiënten in algemene ziekenhuizen, die zij prospectief, langdurig en gestandaardiseerd volgden.

De 985 patiënten werden tussen 2003 en 2017 opgevolgd in zes algemene ziekenhuizen in de regio Amsterdam, waarbij per ziekenhuis één op dezelfde manier getrainde endoscopist alle onderzoeken verrichtte; ook werd een biobank met biopsiemateriaal aangelegd. In totaal ontwikkelden 67 van de 985 patiënten een HGD (n=28) of EAC (n=39), met een mediane duur tot progressie van 7,8 jaar. Risicofactoren waren een hogere leeftijd bij eerste endoscopie, een langer Barrett-segment en laaggradige dysplasie bij baseline.

De onderzoekers concluderen dat hun resultaten representatief zijn voor de algemene populatie, maar dat meer gegevens zoals biomarkers nodig zijn om laag- of gemiddeldrisicopatiënten te identificeren, waarvoor de verzamelde biopsiesamples mogelijkheden bieden.