Enpatoran verlaagt ziekteactiviteit bij SLE, dosis-effect blijft uit

De orale TLR7/8-remmer enpatoran verlaagt de ziekteactiviteit bij systemische lupus erythematosus (SLE), maar het gehoopte dosis-effect bleef uit. Dat blijkt uit WILLOW-cohort B, een fase 2, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie bij 353 patiënten met matig tot ernstig actieve SLE. Deelnemers kregen naast standaardbehandeling tweemaal daags 25, 50 of 100 mg enpatoran of placebo.

Het primaire eindpunt was een dosis-effectrelatie voor BICLA-respons na 24 weken, maar die relatie bleef uit (p=0,14). De respons steeg wel ten opzichte van placebo (39%): naar 58% bij 25 mg, 49% bij 50 mg en 49% bij 100 mg. Bij patiënten die bij start minstens 10 mg prednison per dag gebruikten, gold een strenger gecombineerd doel van klinisch verbeteren én afbouwen naar 5 mg of minder; hieraan voldeden meer patiënten met enpatoran dan met placebo, het duidelijkst bij 25 mg (59% versus 31%; OR 3,3; 95%-BI 1,3-8,2; p=0,0056).

Lage ziekteactiviteit (LLDAS) kwam vaker voor, vooral bij 50 mg (43% versus 25%; p=0,0039). Deze secundaire uitkomsten zijn nominaal getoetst. Bij de 162 deelnemers met actieve huidmanifestaties liep het verschil met placebo verder op in een post-hocanalyse, met een BICLA-respons van 50 tot 59%.

Alle doses verlaagden snel de interferonactiviteit. Bijwerkingen kwamen niet vaker voor dan met placebo. De resultaten zijn hypothesevormend; fase 3-onderzoek moet uitwijzen of het middel zich bevestigt.