Geen economische barrières voor langdurige oefentherapie bij ernstige RA

Er zijn geen economische redenen om langdurige oefentherapie te vermijden bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) en ernstige functionele beperkingen. Hoewel de kosten iets hoger zijn dan die van gebruikelijke zorg, worden deze grotendeels gecompenseerd door besparingen op andere kostenposten en een lichte verbetering in kwaliteit van leven. Dat concluderen Nederlandse onderzoekers in het Scandinavian Journal of Rheumatology.

Zij vergeleken de kosteneffectiviteit van oefentherapie met gebruikelijke zorg bij 215 patiënten met RA en ernstige functionele beperkingen. In totaal kregen 109 deelnemers minimaal 52 weken gepersonaliseerde oefentherapie van getrainde fysiotherapeuten, terwijl 106 deelnemers gebruikelijke zorg ontvingen, die ook reguliere fysiotherapie kon omvatten. Medische en niet-medische kosten werden geregistreerd door patiënten en zorgverleners, en de quality-adjusted life-years (QALY's) werden geschat met de EQ-5D-5L en de EQ-VAS.

De totale maatschappelijke kosten na één jaar waren iets hoger in de oefentherapiegroep, met een verschil van 180 euro in het voordeel van de controlegroep. Dit verschil was niet statistisch significant (95%-BI: -4493 tot 4852 euro). De kwaliteit van leven, gemeten met de EQ-5D-5L, verbeterde licht in de interventiegroep, met een verschil van 0,02 QALY's (95%-BI: -0,05 tot 0,09).

De EQ-VAS liet een iets grotere verbetering zien van 0,04 QALY's (95%-BI: 0,00 tot 0,08), maar ook dit was niet significant. Bij een bereidheid om 50.000 euro per QALY te betalen, bleek oefentherapie in 60% van de gevallen de meest kosteneffectieve optie. De onderzoekers concluderen dat langdurige oefentherapie een waardevolle toevoeging kan zijn zonder significante extra kosten.