Geen invloed van prognostische factoren op behandelkeuze bij RA

Uit een literatuuronderzoek blijkt dat de meeste slechte prognostische factoren bij reumatoïde artritis (RA) niet van invloed zijn op de therapiekeuze van de reumatoloog. De enige uitzondering lijkt interstitiële longziekte (ILD) te zijn. De EULAR-richtlijnen stellen dat de behandeling van RA met bDMARD's of tsDMARD's gebaseerd moet zijn op de aanwezigheid van prognostische factoren, maar het is onduidelijk of deze stratificatie tot betere uitkomsten leidt.

Spaanse onderzoekers keken via een literatuuronderzoek wat bekend is over de behandeling van RA-patiënten met slechte prognostische factoren, en onderzochten in een Delphi-studie of reumatologen deze gegevens meewegen in hun behandelbeslissingen. Voor het literatuuronderzoek includeerden zij 26 gerandomiseerde, gecontroleerde studies met subgroepanalyses naar de effecten van bDMARD's en JAK-remmers op prognostische factoren. Deze factoren waren een hoge ziekteactiviteit op baseline, invaliditeit gemeten met de Health Assessment Questionnaire, seropositiviteit, verhoogde acutefase-eiwitten, de aanwezigheid van ILD en de aanwezigheid van erosie.

Zo was de respons op adalimumab hoger bij patiënten met lage ziekteactiviteit op baseline en liet certolizumab-pegol goede activiteit zien bij hoge ziekteactiviteit. Aan de Delphi-studie deden 42 reumatologen mee, die op een schaal van 1 tot 9 aangaven in welke mate zij een biological zouden gebruiken. Alleen de aanwezigheid van ILD beïnvloedde de behandelselectie significant; in dat geval waren abatacept of rituximab de voorkeursbehandelingen.

De overige factoren hadden geen significante invloed. Omdat gebruik is gemaakt van subgroepanalyses, moeten de resultaten voorzichtig worden geïnterpreteerd.