Hoge prevalentie van Covid-19 bij reumatische auto-immuunziekten

Een observationele multicenterstudie uit Italië onderzocht klinische en epidemiologische gegevens van 1641 niet-geselecteerde patiënten met een systemische auto-immuunziekte tijdens de COVID-19-pandemie, afkomstig uit gebieden met een hoge (Emilia Romagna), gemiddelde (Toscane) en lage (Calabrië) prevalentie van COVID-19. COVID-19 werd geclassificeerd als een definitieve diagnose, bevestigd door een positief uitstrijkje, of als sterke verdenking op basis van zeer suggestieve symptomen zonder uitstrijkje. In deze patiëntenserie werd een significant hogere prevalentie gevonden van zowel definitieve diagnose COVID-19 als sterke verdenking daarop, ook wanneer rekening werd gehouden met regionale verschillen.

Daarnaast was de prevalentie van definitieve en zeer vermoedelijke COVID-19 significant hoger bij patiënten met bindweefselaandoeningen dan bij patiënten met inflammatoire artritis en bij patiënten die stopten met hun conventionele synthetische ziektemodificerende antireumatische behandeling. Een mogelijke verklaring is dat het immuunsysteem bij bindweefselaandoeningen sterker verzwakt is dan bij inflammatoire artritis. De onderzoekers noemen als verklaringen voor de hogere prevalentie de verhoogde vatbaarheid van deze patiënten voor infecties en de grotere blootstelling in medische centra vóór de invoering van bewegingsbeperkende maatregelen, en wijzen erop dat de cijfers mogelijk een onderschatting zijn door overlap in klinisch beloop, het vaak milde beloop van COVID-19 en de beperkte beschikbaarheid van virologische testen.

Zij concluderen dat gerichte preventieve en therapeutische strategieën nodig zijn voor deze patiëntengroep.