Meer vermoeidheid tijdens progressie van CSA naar RA

Uit Nederlands onderzoek blijkt dat vermoeidheid bij patiënten met klinisch verdachte artralgie (CSA) geleidelijk toeneemt tijdens de ontwikkeling naar reumatoïde artritis (RA). Daarnaast was de associatie tussen inflammatie en vermoeidheid sterker bij ACPA-positieve CSA dan bij ACPA-positieve RA. Vermoeidheid is een prominent en invaliderend symptoom bij RA dat lastig te behandelen is, terwijl het verloop ervan voorafgaand aan RA en de bijdrage van inflammatie onduidelijk zijn.

In deze longitudinale studie werden 600 CSA-patiënten geïncludeerd en gevolgd gedurende een mediaan van 25 maanden, waarbij 88 patiënten RA ontwikkelden. Bij patiënten die RA ontwikkelden nam de vermoeidheid geleidelijk toe met 7 punten per jaar tot gemiddeld 48 op een schaal van 0 tot 100, terwijl patiënten die geen RA ontwikkelden een afname van 4 punten per jaar lieten zien (p<0,001). Bij patiënten die later RA ontwikkelden was inflammatie ten tijde van de presentatie met artralgie significant geassocieerd met de ernst van de vermoeidheid (b=18), sterker dan ten tijde van de RA-diagnose (b=5; p<0,001).

Stratificatie naar ACPA-status liet zien dat vermoeidheid bij ACPA-negatieve en ACPA-positieve patiënten in dezelfde mate toenam. Vermoeidheid was niet significant geassocieerd met inflammatie bij ACPA-negatieve CSA-patiënten, maar wel bij ACPA-positieve patiënten, en die associatie was sterker bij ACPA-positieve CSA dan bij ACPA-positieve RA. De onderzoekers concluderen dat vermoeidheid beter wordt verklaard door inflammatie bij CSA dan bij RA, wat wijst op een fase-afhankelijke relatie.